อยู่ใกล้กัน....หรือต่างภพ(ตอน1)




บันทึกแห่งความทรงจำระหว่างคนสองคนที่มีวัยอันห่างกันพอสมควร  มันได้ถูกกลั่นกรองออกมาจากความรู้สึกภายในใจของเขาโดยถ่ายทอดด้วยการ ขีดเขียนลงบนสมุดปกแข็งเล่มชมพูขอบดำ  ...

 

         

 

          14 ปี ที่มันถูกวางทิ้งไว้บนชั้นหนังสือ วันนี้มันได้ถูกฉันซึ่งเป็นเจ้าของหยิบออกมาอ่านอีกครั้ง.....

 

          

 

           ฉันเริ่มรู้สึกคิดถึงเขาขึ้นมาอย่างจับใจ....ณ เวลานี้อะไรกันที่ทำให้ฉันมีความรู้สึกดังนั้น ฉันไม่สามารถให้คำตอบหัวใจของตนเองได้...ฉันค่อยๆ บรรจงเปิดสมุดเล่มนั้นโดยตั้งใจที่จะเปิดอ่านในหน้าที่ถูกคั่นไว้ด้วยการ์ดใบเล็กๆ เป็นภาพดวงตะวันตกดิน พลิกอ่านข้างหลังภาพ เขียนไว้ด้วยข้อความที่ไม่ยาวนัก มอบให้ฉันก่อนจากลา มันเป็นสิ่งแรกที่ทำให้น้ำตาของฉันไหลรินออกมา  ฉันสูดลมหายใจเข้าลึกๆ และค่อยๆ ผ่อนลมหายใจออกมาอย่างเบาๆ  แล้วละสายตาจากการ์ดใบนั้น มายังข้อความที่เขาบรรจงเขียนให้ฉันก่อนที่ฉันจะจากบ้านเกิดมุ่งหน้าสู่ชีวิตของการศึกษาในระดับที่สูงขึ้น ซึ่งฉันได้วาดมันไว้อย่างสวยงาม...โดยที่ฉันไม่เคยคิดล่วงหน้าว่าต่อไปเมื่อฉันจากเขามา ฉันต้องคิดถึงเขาอีกหรือเปล่า ? มันอาจเป้นเพราะว่าฉันกำลังตืนเต้นที่จะได้จากบ้านเกิดมาเผชิญกับโลกกว้าง เหมือนนกน้อยที่ได้บินออกจากรังอย่างอิสระเสรี... ฉันสูดลมหายใจลึกๆ อีกครั้งพร้อมทั้งตั้งสติอ่านข้อความท่เขาได้เขียนให้ฉันไว้ในสมุดเล่มชมพูขอบดำเล่มนั้น...จนจบ

 

         

 

          ......ถึงเด็กน้อยที่แสนดี....

 

          จบการศึกษาจากนี่ไปแล้ว อะไรก็ตามที่ให้ความรู้สึกที่ดีต่อตัวเธอและมีประโยชน์ ขอให้เธอจงนำมันตามติดตัวเธอไปด้วย อย่างน้อยมันจะเป็นอุทาหรณ์สอนใจของเธอเอง .....แต่หากสิ่งใดที่เธอคิดว่ามันไม่น่าจะเก็บหรือจดจำมาครุ่นคิดให้เสียความรู้สึกของเธอ ขอจงละทิ้งมันไว้กับฉัน ณ ที่นี้...อย่านำมันตามติดตัวพาลให้รำคาญใจที่ใส่และบริสุทธิ์ของเธอ....ตลอดเวลาที่ฉันได้คลุกคลีกับเธอ ได้รู้จักกับเธอมันทำให้ฉันได้อะไรหลายๆ อย่าง ...เธอเป็นเด็กน้อยที่แสนดี ที่น่ารัก ว่านอนสอนง่าย สุภาพทั้งกาย วาจา และใจ  เรียบร้อยและเพียบพร้อม...เป็นเพราะพื้นฐานสถาบันครอบครัวของเธอที่แลดูอบอุ่นอย่างน่าอิจฉา...

 

 

...ฉัน...เป็นเพียงแค่ส่วนหนึ่งหรือเศษเสี้ยวภายในใจของเธอที่เธออาจจะไม่เคยนึกถึงหรือห่วงหาเลยก็ตาม ......

 

 

ฉันขอให้เธอจงรักษาความดีนี้ไว้เสมือนก้อนเกลือที่รักษาความเค็มในตัวของมันเอง

 

         

 

          จากไปคราวนี้ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะได้เจอกันอีก ....ตราบนาน.....แสนนาน...หากแม้

 

เราได้เจอกันอีกครั้งหนึ่ง....(อนาคต)...และเธอทำให้ฉันมั่นใจว่าเธอยังเป็น เธอคนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง ฉันจะมีความสุขที่สุด...

 

 

ปล. จากไปแล้วมาเยี่ยมกันบ้าง เรา ยังเป็นคนรู้จักกันอยู่มิใช่หรือ

 

 

                                              รักเสมอไม่เคยลืม

 

                                                  ฉันคนเดิม

 

 

 

 

            ข้อความในหน้ากระดาษทั้งหมดทำให้ฉันไม่สามารถสั่งให้น้ำตาหยุดไหลได้ฉันกลายเป็นคนอ่อนแอลงทันที.....

 

 

            จำได้ว่าครั้งหนึ่ง ...ฉันกลับไปเยี่ยมบ้านโดยตั้งใจไปเยี่ยมเขา ฉันเจอเขาครั้งนี้เขาทำให้ฉันน้ำตาคลออีกครั้ง..... ก่อนที่เราจะจากลา....เขา....?.....(รออ่านต่อตอนที่ 2 นะขอรับ)        

 

 

              

 

 

 

 

 

 

 

 

Comment

Comment:

Tweet

Hot! Hot!

ซึ้งค่ะ

#6 By Pat's Song on 2009-11-03 22:06

รออ่านตอนต่อไปนะคะ..big smile

#5 By Kiss The Rain on 2009-11-03 19:20

big smile big smile big smile

#4 By พริม on 2009-11-03 18:48

big smile big smile

#3 By .. * Ar๋tist ♥ on 2009-11-03 17:16

จะรออ่านตอนสองค่ะbig smile

#2 By Nart on 2009-11-03 17:02

อารมณ์ศิลปินจังเลย

big smile